Jedyna ekstrawagancja, na którą sobie pozwalam, to bycie sobą.

Kolejny wieczór w plenerowym kinie. Kolejne dni ze słuchawkami na uszach. Obserwuje ten świat zza szyby i przywołuje resztki tego ironicznego uśmiechu.

Dziury w głowie. Zabrakło karteczek, myśli zdezerterowały, puste kieszenie. Wrzosy na parapecie w plastikowym kubku a obok zdjęcie moich wariatek.

Dzisiaj znowu założę żółto-zielony szalik pachnący moimi ukochanymi perfumami i ruszę na miasto. W kieszeń włożę list do Ciebie.

Na rękach zostanie tusz z taniego długopisu.

Tak leniwie ciągną się te dni, pełne niedokończonych myśli i rzeczy z półki "do zrobienia". A ja jestem, gdzieś obok mojego świata, z nosem przyklejonym do szyby liczę krople deszczu. Odkładam wszystko na niezidentyfikowane później czy kiedyś.

Miło jest odkryć w sobie pokłady szaleństwa. Zaufać impulsom spiętych komórek nerwowych. I nagle aczkolwiek znajduje się, gdzieś daleko z absolutnie i oczywiście. Miesza się w tłum piłkarski i świetnie się bawi okupując zagraniczne ławki oraz poznając dzielnice niekoniecznie turystyczne.

Straszny mentlik w głowie..

Czy wiesz, jak pięknie pachną pierwsze konwalie?

Przez brudną zieleń miejskich trawników brnę, licząc pąki na drzewach. W kałużach szukam promieni słońca.

Zielony cień na powiekach, zielone kolczyki w uszach, zielony uśmiech na ustach. Kompletna zieleń w głowie.

Powtórka z rozrywki, na biurku znów bazie.